Hodiau nin atendas surprizo – enigme ridetis Karol, - mi telefonis al mia ekssamklasano John Barker kaj li ne nur konsentis renkontigi kun ni, sed – imagu! Li proponis por kelkaj tagoj gasti en sia vilao.
    – Mi imagas. Sed kiu estas li?
    Karolain konsternigis…
    – Cu vi ne scias kiu estas John Barker?
    En mia kapo ektumultis nomoj de la famuloj: John… John… John Kenndy… (ripozu li pace)… Elton John… John Nickolson… Barker… Barker… Parker… Haker… Faker…
    John Barker inter miaj cerbokurbajoj forestis.
    – Li estas senatoro, - klerigis min Kar, - unu el tiuj, al kiuj en Usono apartenas reala potenco. Rigan sen li ec ne unu pason…
    – Hoj! Tio estas vera surprizo!
    Pro nia vizito en la senatora vilao estis arangita vespera amuzigo – en tiu tempo rusoj en Washington D.C. estis granda rarajo kaj la gastoj venis esplori, cu havas civitanoj de “Lando de fera kurteno” kornojn, kio tie malantau la kurteno vere okazas, kiel sovetianoj rilatas al Gorbacev kaj cu povas nia “perestrojka” finigi per nuklea milito kontrau Usono. La gastoj proksimume kvardekopis precipe politikuloj kaj sinjorinoj kun briliantoj. Certe estas flate kial vin atentas tiom altranga kunveno, sed al pridiskuto de niaj sortoj malhelpis unu cirkonstanco – ni tre volis ion mangeti, sed per mangajoj en ne odoris.
    Konversacias ni plu – pri jelcin, sendependeco de Ukrainio… Miaj organoj plu provis radari almenau iun sandvicon.
    Kaj kion la gasto pensas pri…
    – Aleksandro, kiun kuirmanieron vi preferas hodiau? – intervenis la mastrino (Finfine!)
    – Kaj kion vi havas? (Mi apenau bridis la krion – “ajnan”!)
    – Mi povas proponi meksikajn pladojn, cinajn, italajn… - kaj si komencis nombri longan liston da naturaj kaj ekzotikaj mangajoj pri kiuj mi neniam ec audis. Samdemande si turnis sin al la ceestantoj, akurate notante en la notbloketo kiu kion mendis kaj foriris en la kuirejon.
    Ne malbone tamen. Jen kion signifas senatora vespera amuzigo! Jes, sed kiam oni tion kuiros?! Cu al mateno?
    Post duonhoro la tablo apenau rompigis pro la mangajoj. Ciu ricevis tion, kion tiu mendis.
    Mi konsternite rigardis la sorcan tablotukon: de kie cio aperis? Ja ne povis oni anticipe kuiri amasegon da pladoj kaj nun momente varmigi guste tion, kion ni mendis! Kaj la restajojn kien oni metos? Cu al noktumejo transdonos?
    Sed evidentigis, ke cio estas pli simpla: esplorinte niajn mangajorientigon la mastrino telefonis al la proksimaj restoracioj – meksika, cina, itala… Ili preparis cion kaj tuj liveris…

    Telefonas al mi mia lernejamiko:
    – Saluton! Kiel vi fartas?
    – Dankon, ne malbone.
    – Kiel vi sanas?
    – Plendoj forestas.
    – Cu laboras?
    – Jes.
    – Nu, gis! Mi gratulas vin okaze de Nova jaro!
    Kial tiu sensencajo? Kial li demandis: “Kiel vi sanas? Cu laboras”? Kiun rilaton havas Nova jaro, se nun estas marto?
    Denova telefonsonoro. Telefonas la kuzino.
    – Bonan tagon! Cu cio bonordas?
    – Jes, dank’al Dio.
    – Kaj kiel la sano?
    – Dankon. Bonege.
    – Cu dume laboras?
    – Kion signifas “dume”?
    – Ne gravas. Telefonu. Mi gratulas vin okaze de Nova jaro!
    Mi ne komprenis. Kial denove Nova jaro? Cu ili konspiris kontrau mi? Kial tiu stulta serctrompo?
    Mi tiam laboris en “Urga helpo”. Kiel kuracisto. En la movebla psikiatra brigado. Mi suspektetis, ke la konatoj konsideras min infektita de la medio – “kiu kontaktas psikulojn, tiu mem farigas iom tia”. Eble ili pravas, sed ja ne tiomgrade!
    Vespere telefonas la estro:
    – Aleksandro, pardonu, ke mi maltrankviligas vin. Cu morgau vi planas labori au ni sercu la anstatuanton?
    – Certe laboros. Kaj kial vi decidis, ke min nencesas anstatauigi?
    – Cu vi bone fartas?
    – Bonege.
    – Tiam antau la laboro venu al mi. Mi gratulas vin okaze de Nova jaro! – finis parolon la estro.
    – Reciproke, – automate rebatis mi.
    Jes, tio estas jam serioze. Kio okazis? Kial la tuta mondo interesigas pri mia sano kaj meze de marta degelgutado gratulas min okaze de Nova jaro? Kies kapo mise funkcias cu onia au la mia?
    Denove telefonsonoro. La najbaro.
    – Kiel vi fartas?
    – Mi gratulas vin okaze de Nova jaro! – urgis mi, ne atendante lian demandon pri mia sano.
    – Jes, jes, reciproke. Mi guste pro tio telefonas, por gratuli vin. Kiel vi sanas?
    – Ace. Sajne io okazis al la kapo. Necesas cesi labori tie, car mi timas, ke baldau mi trafos la frenezulejon.
    – Ulo, ne cagrenigu! Al ciu tio povas okazi!
    – Al ciu povas okazi, sed ne al ciu okazas.
    Kaj la solvo kasigis jen kie.
    Antau tri monatoj, decembre, mi estis en Usono. Kaj al ciuj senescepte parencoj, najbaroj, kolegoj mi skribis de tie gratulkartojn “Mi gratulas vin okaze de Nova jaro!“ – por fanfaroni pri mia vizito la konrauan flankon de la oceano! Sed poste mi dronis en la aferoj kaj ne sukcesis gustatempe sendi la kartojn Tial antau la forveturo sovis mi la staketon da kartoj al miaj usonaj konatoj kaj pensas – nu jen, komplezu amike, sendu ilin bonvolu. Krome mia mono jam preskau degelis, sed vi estas homoj monhavaj kaj elspezi por tiu afero kelkajn dolarojn ne estas problemo por vi.
    Saga sparado estas ne en tio, ke spari multon, sed en tio, ke spari necesas gustatempe, – konkludis mi.
    Kiel mi atendis, miaj amikoj restis trankvilaj, sed ege miris, ke mi enmanigis la gratulajojn al ili, sed ne kunprenis – la kartoj venus pli rapide, kaj la afranko ne tiom kostus. Sed mi ja volis gratuli la miajn guste el Usono! Por ke la pogtmarko estu USA-a kaj la stampilo estu kun la kokino (nu bone, kun la aglo – kiu estas la diferenco?).
    “Saga sparado estas ne en tio, ke spari multon, sed en tio, ke spari necesas gustatempe” – decidis miaj usonaj amikoj kaj donis la gratulajojn al iu komercisto, kiu post kelkaj semajnoj devis veni al St.Peterburgo. Jen, amikkompleze sendu la kartojn de tie – ili kaj venos pli rapide, kaj postelspezoj estos malpliaj.
    Tiu homo en Piter* dronis en la aferoj kaj rememoris pri la kartoj guste post monato, kiam iu el liaj kolegoj intencis veturi al Ukrainio. Kaj transdonis li la kartojn al tiu – jen, ne kiel laboron, sed kiel la amikan komplezon, sendu ilin de tie.
    Kaj ricevis printempe miaj kolegoj, parencoj kaj konatoj gratulkartojn “Happy New Year!” La postmarko estas ukrainia, lau la sigelspuro videblas, ke hierau vespere de la Cefpostejo gi estas sendita:

    Kara Vasilij Stepanovic!
    Mi gratulas Vin okaze de la Nova jaro!
    Mi deziras al vi felicon, sanon kaj longajn vivojarojn!
    Ci tie, en Los Angeles, estas varme. Hierau mi jakte promenis en la Pacifiko. Hidiau mi estis en Disneyland, morgau vizitos Holliwood-on. Salutu ciujn miajn kolegojn!
                                                                                            Aleksandr Sulavskij.

     – Hola! Mi bezonas la cefkuraciston! 
    – Li estas ce la matena kunsido, bonvolu telefoni iom pli poste.  
    – Aha! Jen pro kio “Urga helpo” sukcesas veni horon post la voko. Evidentigas, ke ciuj kunsidas! 
    – Lasu vian telefonnumeron – kiam la cefo liberigos, ni retelefonos al vi. 
    – Kiam li liberigos, mi malliberigos. Mi telefonas el redakitejo de de jurnalo “Mankoj”. Al mi estas komisita verki artikolon pri nia malsaniga medicino generale kaj precipe pri via mizera polikliniko. Mi venos post horo kaj duono. Avertu la cefkuraciston ke li preparu por intervjo paron da kuracistoj kaj kelkajn pacientojn. Nu kaj ankorau ion skandaletan. Sen tio ne eblas. Necesas “lavi” cerbon de la legantoj. La garetaro, komprenu…
    – Post horo kaj duono la cefkuracisto devas esti en la Ministerio.  
    – Tre bone. Tio taugas por la titolo: “Kuracist’ en histerio fugis al Ministerio”. Ne malbone, cu?
    Je la promesita horo la jurnalisto venis en la poliklinikon. 
    – Salut’! Mi estas tiu, kiu telefonis. Ni, per kio vi pretas mirigi in? 
    – La cefkuracisto petis pardonon – li ne sukcesis trovi por vi tempon. Sed vi povas intervjui ajnan nian kunlaboranton. Mi povas rekomendi al vi psikiatron. Li estas neordinara homo – vi havos multajn impresojn. 
    – Taugas. Kaj la titolo konvenos: “Lavado de cerbo”. Ne malbone, cu?
    La sekretariino akompanis la jurnaliston al kabineto kun la sildo “Psikiatro” kaj enrigardis tien: 
    – Sinjoro kuracisto, jen estas vizitanto al vi, - diris si al li, proponis al la jurnalisto eniri kaj foriris. 
    – Bonan tagon. Sidigu, - diris la eskulapo, turnis en la seruro slosilon kaj metis en sian poson. – Ne maltrakviligu - tio estas por via sekuro. Vidu, de tempo al tempo enkuras malimputeblaj malsanuloj, skandalas, povas kripligi. Nu, diru al mi pri kio vi plendas? 
    – Sincere dirante pri nenio. Mi… 
    – Jes-jes, mi komprenas. Ciuj niaj malsanuloj estas tute sanaj. “Ne donu Dio frenezigi, prefere lami en mizer’”… tiel sajne versis Puskin, cu ne? Cu vi estas jam registrita en la psikdispensario? 
    – Sinjoro kuracisto, cu ve ne estas avertita? 
    – Guste tiel mi skribos:
    “La paciento evitas respondi al rektaj demandoj, konsideras sin imputita, sed supozas, kvazau pri liaj agoj iu anticipe avertas la cirkauantojn, kio atestas pri ekzisto de persekutmanio. Tenas sin atenteme, iom familiare”.
    – Cu vi frenezigis?! Mi estas de jurnalista Unio!
   “… li deklaras, ke la kuracisto frenezigis – (daurigas sonigi sian skribadon la kuracisto) – kio atestas pri simptomoj de projektado de propra malsano al la kunparolanto. Li asertas, ke estas membro de iu organizajo, kiu nomigas “unio”.
    – Cu delonge vi suferas pri tio? 
    – Mi okupigas pri jurnalismo jam de tri jaroj. Auskulu, oni sendis min al vi…
   “Li malsanas jam de tri jaroj, supozas, ke li estas senditam sed ne diras de kiu. Ne ekskluzivatas, ke li konsideras sin veninto de alia mondo” – murmuris la psikiatro, notante cion en “Historio de la malsano”. 
    – Cu kun NIFO vi jam delonge kontaktis? Cu vocoj konstante sonas au periode? 
    – Tio estas diablo scias kio! Oni venas en la poliklinikon sana kaj foriras malsana! Mi tion esploros! 
    – Ha, karulo! Kiucele sanulo vizitu poliklinikon? Satulo mangejon ne venas:
    “Estas ankausimptomoj de rezonismo kaj dissplitigo de konscienco kun klara agresa tono” – finis la kuracisto. 
    – Lasu mi eliri el la kabineto! – jam serioze ektimis la jurnalisto. 
    – Ne, karulo. Sola vi de ci tie ne iros, - respondis lia kunparolanto, numerumante “03”* - Hola, cu la “urga”? Kun vi parolas la kuracisto Zubov. Bonvolu registri vokon de psikbrigado. Jes, necesas enhospitaligi la pacienton. Kiu diagnozo? Paranojeca sindromo de endogen-proceda genezo, emfazita manio de grandeco kaj persekut-deliro. Jes, dangeras. Dankon, mi atendas. 
    – Sinjoro kuracisto, mi tre petas vin, lasu min foriri. Mi specializigas pri medicina temo en la jurnalo, se vi volas, mi povas fari por vi senpagan reklamon, cu? – petegis la jurnalisto. 
    – Lasi vin foriri mi ne povas, karulo. Mi juris al Hipokrato. Do devo estas la devo. Kaj tie, kien oni vin tuj veturigos mi konsilas ne mencii vian medicinan specialecon. Nu, tenos oni vin monateton, iom kuracos kaj donos al vi la liberon. Sed “medicinajn fakulojn” lau la instrukcio ne malpli ol duonjaron kuracas. Alivorte gis la plena lavado de cerbo. Vi ci tie iomete sidu kaj mi kafumos, - diris la kuracisto kaj eliris tra alia pordo.
    La jurnalisto tuj impetis al telefono.
    Al lia granda miro la kablo ne estis konektita. Poste li rimarkis kusantan apud la telefono papereton, sur kiu estis skribita jeno:
    Sinjoro Zubov! Al vi venos tro aroga jurnalisto – fakulo pri lavado de cerbo.
    Lavu al li ion kaj klarigu al li, kio estas gentileco.
                                  La cefkuracisto (subskribo).
    – Nu, kaj nun vi povas doni al mi viajn demandojn, - diris al li eniranta en la kabineton kuracisto.

    Telefonas al mi el vilago unu el miaj klientoj. La audeblo estas terura.
    – Sinjoro kuracisto, pardonu min pro la maltrankviligo, sed … ne povas, konsilu…
    – Mi vin malbone audas, kio okazis?
    – Manjo … ekmalsanis, sed … en nia vilago forestas, tia mi ne scias kion fari.
    Mi memoras tiu paron – kunvivs la gejunuloj duope, infanojn ili ne havis. Manjo (mi remeoras) estas korpulenta, simila al bone nutrita porkido, kiu havaskronikan bronkiton kaj stonetojn en la galveziko.
    – Kio al si okazis?
    – Si tusas, ne … nenio, malbone dormas, ec iom maldikigis.
    – Cu fekas normale?
    – Jes.
    – Kiel ofte?
    – Malfacile d..ri, sed sajne ofte.
    – Kiun temperaturon si havas?
    – Mi ne scias, ne mezuris.
    – Necesas mezuri kaj morgau veturigu sin al mi. Necesas analizo la sangon, rentgenumi. Kaj tio, ke si maldikigis estas ec bone – liberigi de deko da kilogramoj por si ne malutilas.
    – Cu veturigi sin al vi en polik…ikon?
    – Kaj kien alien? Dume – neniujn tablojdojn. Diru al si, ke si apliku klisteron, antau la dormo metu al si kupojn, donu al si teon kun limono, kovru bone – si devas sviti. Kaj morgau ni vidos, cu bezonatos antibiotikoj. Cu klaras?
    – Jes, … venigi, … kupojn. Kaj cu haregojn antau meto de la kupoj necesas razi?
    – Kiujn haregojn?
    – La ordinarajn. Mi ja diris al vi: Manjo, porko mia …, sed veterinaro en mia vilago forestas, tial mi telefonis al vi…

    Venigis foje al kuracista akcepto ne tre meljuna sinjoro la edzinon. 
    – Sinjoro kuracisto, cu vi povas rekomendi al si iun dieton por la maldikigo? 
    – Jes, povas, – mi respondas,  – sed la dieto ne suficas, estas bezonataj ankau fizikaj ekzercoj: teniso, nagbaseno, matenaj kuradoj kaj cefe – ciutage necesas okupigi kun si pri seksumado.
    La viro skrapetis la nukon, rigardis la edzinon kaj post nelonga pripensado li demandis: 
    – Cu ciutage?
     – Nepre ciutage! 
    – Pri seksumado? Por la maldikigo? 
    – Pri seksumado.
    – Je-e-s-s… Vidu, al mi tamen sajnas, ke la dikeco konvenas al sia vizago!

    Estis direktita al mia kolego, kuracisto-psikoterapeuto klientinon, kiu sugestis al si mem, ke si malsanas je sifiliso. La julino vizitis ciujn venerhospitalojn, sed sukcesis rekonvinkigi sin nek absolute certaj pri sia sano fakuloj, nek multnombraj negativaj rezultoj de la analizoj – ciufoje si petis la novan, “pli skrupulan” esploron kaj la konvenan kuracadon.
    Ajnaj kuracistaj konvinkoj estis vanaj. Ne helpis ec hipnozo. La junulino obstine asertis, ke suferas de tiu tetura malsano. Tamen, eble senkonscie, si mem sufloris la kuracmetodon:
    – Ja ec vi ne konsentos pasigi nokton kun mi – do vi mem ne kredas, ke mi estas sana.
    – Mi konsentos, - respondis la kuracisto.
    Guste tiun nokton li definitive kuracis sin.
    Dufoje.

    Varmego – 37 gradoj. Nature, ciuj estas sur la plago. Al Sergeo venis la kolego:
    – Eskulap’ ni trinku, mi havas botelon da vodko.
    – Cu vi frenezigis? Konsumaci vodkon sur tiu “pato”. Ne, mi ne volas.
    La arkeologo eltiris el ceakva sablo malvarmetan botelon da “Smirnoff” (kie li akiris gin?), forprenis de la improvizita pleto vistukon, malkovrinte per tiu gesto kelkajn marinitajn kukumojn, cepon, fiskonservajon en tomata sauco kaj kelkajn sandvicojn. Kaj elokvente rigardis la kolegon.
    Rigardinte ci tiun pitoreskajon la kuracisto diris:
    – Al mi sajnas, ke la varmego iom malpliigis!

    Ni estis konataj jam delonge. Malgrau ni sentis simpation unu al la alia, sed la interrilato estis nure amikaj. Sed li konstante jen aludis, jen diris malkase: “Kia vi estas bela kaj dolca, volas mi vin, volas kaj cio”. Nu, certe estis agrable audi tiajojn, sed principe la afero per parolo finigis.
    Kaj jen, foje li venas kaj diras: “Cio, jen, forveturas mi, forveturas por longe, malproksimen, jen, volus mi adiaui. Eble ni vizitu iun kafejon, sidos tie, eble ne nur sidos, eble finfine mia revo efektivigos”.
    Mi do ekpensis: “Forveturas li!”
    Generale mi jam delonge ne estis kontrau, sed respondi ja tuj: “Jes! Mi konsentas!” Kiel en la nupto au en la pregejo. Por virino ne decas en tiu afero konkretigi, virinoj havas jenan principon – koketi.
    Nu, mi respondas: “Bone, mi rigardos vian konduton”.
    Kaj li por “korupti” min alportas donace gladilon. “Ne veturigi ja gin, – diras li, – kion mi faru per gi dumvoje? Sed por vi gi estu malgranda suveniro”. Kaj ankorau kvindek dolarojn sovas – por etaj suveniroj, do.
    Mi ofendigis: “Cu tio estas la pripago? Kiel kiun vi min konsideras?” Sed li cion arangis afable, senvulgare, ne tiel: “Jen estas la mono kaj ni veturu al mi”. Kaj mi – prenis.
    Jen. Nu, veturis ni celebri lian la lastan vesperon. Plenumigis lia revo.
    La sekvan tagon li forveturis. Restis tiaj agrablaj rememoroj…
    Kaj post kelkaj tagoj, eble post dek, ne memoras mi, klarigis, ke la kvindek dolaroj li donis al mi ne por etaj suveniroj, sed por la kuracado. Infektis li min. Kaj sciis li, ke la kuracado guste kvindek dolarojn kostas!
    Sed mi ne cagrenigis. Ja mono venas - kaj malaperas, la amo estis – kaj malaperas.
    La gladilo tamen – eternas!

    En kupeon eniris junulino proksimume dudekkvinjara. Mi ne diru, ke si estas belulino, sed tute ne malbela, sur la sultrojn kaskade estis falantaj blondaj haroj, la okulojn ornamis delikata sminkajo kaj super minca talio pendis neproporcie grandaj mamoj. La junulinon akompanis neniu, aliel kiu konsentus lasi tiun trezoron en la sama dormejo kun mi? Kaj tiel – neniuj problemoj, sol-solas si!
    Mia ekzisto la junulinon ne genis. Si ne, kuris al la vagonservisto postulante translokigi sin en alian kupeon, ne sajnigis sin frid-indiferenta, guste male – si kokete etendis la maneton:
    – Ljudmila!
    – Viktoro!
    – Cu vi malproksimen veturas?
    – En Moskvon.
    – Kaj mi en Peterburgon.
    – Cu oficvojage? – Pri kio vi okupigas? – Cu interpretistino? – Mi estas kirurgo. – Kiu vetero estas en Moskvo? – la radofrapado instigis ritmon de la konversacio. Cu ci spektis la lastan filmon de Mihalkov? – Ne George Michael pli fortas ol Sting. – Cu ankorau campanon?
    – Cu litajojn vi prenos? Au unu kompleton por ambau? – malice demandis enrigardinta en la kupeon la servisto.
    – Donu du kaj poste ni vidos, - skoltesplore diris mi kaj strabrigardis al la kunvojagantino. Si rigardis al mi desupre tute tamen ne indigninte de mia maltakta konduto. El tio sekvis, ke la junulino pensis same:”Poste ni vidos”.
    Glason post glaso, cigaredon post cigaredo – la interparolo eniris la bezonatan direkton. Jen pri tio, jen pri ci tio – sidas ni, konversacias. Ne enue, kavnkam konsideri sin interesa kunparolanto ne eblas – spirithorizonto ne largas kaj la intelekto ne atingas la mian. Nu, pri intelekto, estu gi kia estas – juna, maldiketa, la mamoj elstaras, kion voli ankorau?
    – Cu edziniginta?
    – Jes.
    – Cu la infanoj estas?
    – Ne.
    – Kaj la amoranto?
    – Certe! Sen amoranto estas neinterese, – ridas si.
    Normale. Mi daurigu.
    La trajno elanis en meznokton.
    – Viktoro, iru fumi, mi volas alivestigi, - petis Ljudmila. – Mi sternos vian liton, cu vi ne kontrauas?
    Por ke poste ne serci kondomojn, mi tuj prenis ilin el la sako kaj nerimarkeble metis en la poson kaj iris al rando de la vagono. Ekfumis.
    Kaj jen fulmis la penso – truda penso frapis komence la verton, poste plenigis ambau tempiajn spacojn kaj finfine haltis ce la frunto:
    – Mi sin ne volas! Ne volas kaj punkto-fino!
    – Cu vi, Artamovov, frenezigis? – alrajdis la alia. – Tia junulino kaj vi ne volas, cu? Maljunigas vi, karulo, oldigas…
    – Nu kion si tian havas? Mi estas erudita, bela viro, sed si – stult-stulta, neniun carmon si havas – nur tio, ke la mamoj elstaras kiel kaskedo de kartvelo. Kiom da tiaj mi jam havis! Ajna ino revas pasigi nokton kun mi kaj tiu de mia edzino au amorantino ec fingron ne valoras. Ne fikos mi la ajnulinon! Ne fikos!
    – Eh vi, laiko, - ne kapitulacis bravula penso, - pudris sian cerbon, ebriigis per la campano kaj nun, cu “Bonan nokton, karulino?” Si versajne jam sternis la liton. Do cu volas au ne volas, sed voli devas.
    Reveninte en la kupeon mi vidis la junulinon sur la bretlito. El sub la kovrilo videblis legera hejmvesto. “Malbutonumu min,” – kvazau incitis gi min.
    Sidisinte apus si kaj gladkaresinte sian kapon mi elflustris:
    – Flankigu!
    – Vicjo, ne indas. Iru al sia bretlito, mi tie sternis por vi.
    – Mi ne komprenis.
    – Cu mi devas cion klarigi al vi?
    – Certe. Cu vi havas malkonvenan periodon? (Donu tion Dio – kaj lupoj satas kaj safoj restis ciuj).
    – Nu, generale, ne. Malgrau guste tiel mi intencis motivi.
    – Sed kio?
    – Bone, mi klarigos: mi vin ne volas. Simple ne volas kaj punkto-fino. Mi estas erudita, bela junulino. Kaj vi, pardonu, malgrau vi estas kirurgo, sed stulte-stulta, neniun carmon vi havas, nur la nazo elstaras kiel kaskedo de kartvelo. Da tiaj mi jam havis sufican kvanton. Ajna viro revas pasigi kun mi nokton! Vi ne valoras ec fingron de mia edzo, nek de la amoranto. Ne volas, ke min fiku ajnulo. Ne volas! Do, karulo, bonan por vi nokton!

    En trinkejo estis varme kaj komforte. El iu profundo ne rapidante enfluis blus-akordoj, tenera koktelo karesis guston kaj instigis la imagon. Sur la tabloj brulis kandeloj kaj ilia modera flamo plenigis la ejon per intima duonlumo…
   La verkisto dufoje tralegis la alineon kaj restis kontenta pri gi. Liaj okulojn trakuris la cirkauajon – kion ankorau priskribi? Vulgara publiko, stulteca kanto en litova lingvo, palisaro da boteloj ce la muro… Nu jen, ankorau Palanga nomigas…
    Sed jen lian atenton allogis io nekutima kaj li daurigis:
   Malantau dorso de la trinkajvendisto svagis eleganta kolekto da trinkajoj, sed la plej, plej interesa – sur la vendobreto brulis kandelo kaj kiel kandelingo por gi servis campanbotelo. Fandiginta vakso fluante pentris gin tiel ke gi farigis simila al fabela kupolo de kastelo de Nega Regino; en meznokta lumo la ornamajo interplektigis kaj ludis kaj ciuminute ciam novaj kaj novaj vaksaj rojetoj finadis sian vojon ce la botelpiedo.
   La prozisto pripensis kaj decidis transmeti la kandelon en sian dormocambron:
    Kaj ciufoje, kiam al Vladimir venis junulino, li bruligis kandelon kaj novaj kaj novaj vaksaj rojetoj finadis sian vojon ce la botelpiedo…
   La literaturisto eliris el la trinkejo kaj ne rapidante direktis sin al la hotelo. Malproksimiginte nur kelkajn metrojn, li rimarkis du putinojn, blondulinon kaj brunulinon. La virinoj ridetis kaj palpebrumis. Sed li pensis pri alio:
    Kiam venadis blonda Irinjo, - plu evoluis la temo, - Vladimir bruligis blankan kandelon kaj kiam bruna Vanjo – la brunan.
   Post ankorauaj kelkaj metroj sur lia vojo aperis soleca figuro en bluaj strumpoj kaj poste – eleganta ruga robo.
    Por Svenjo Vladimir havis bluajn kandelojn, por Natasa – la rugajn.
   Dormi li ne volis kaj li turnis sin reen. Tie, kie jus staris la strumpoj kaj dekoltajo, aperis verda strumppantalono kaj jinzo en vesto.
    – Junulo, - turnis sin al li la strumppantalono, - eble vi volas ke mi midzu?
    – Dankon, mi pensas pri alia afero, - respondis la literaturisto. “Generale estus ne malbone malstrecigi, - pensis li, - sed la krea procedo estas pli grava”.
    Kaj li verkis plu:
   “Lau la lertaj interplektigoj de la buntklokaj rojetoj Vladimir senerare povis difini kiel longe lin ne vizitis Larisa kaj kiel longe lin guigis Katinjo. Tio estis lia eta sekreto - kara, plektita de la vakso botelo de campano”.
   Al li proksimigis koketa junulo:
    – Eble vi hazarde havas tiun malgrande-etan cigaredon por mi, cu?
    – Pardonu, mi ne fumas, - respondis la prozisto kaj direktis sin denove al la hotelo.
   Tiu estis lia la plej kara, la plej satata lia ajo – nek fotoj de junulinoj, nek forgesitaj de ili carmaj harfiksiloj kaj naztuketoj eblis kompari kun ci tiu nemanfarita atestilo de liaj la plej altspiritaj sentoj.
   Lian vojon baris nerazita banditeca ulo:
    – Nu, kial vi pudras nian cerbon? Kion vi finfine volas? Nek tiuj taugas por vi, nek alietaj, nek midzeto. Pro kiu diablo vi diris al la knabinoj, ke al vi placas knaboj? Ni forpenis la homon de alia distrikto – denove cio estas ne lau vi. Auskultu, ni jam invitis nigrulon – se ankau li por vi ne taugos, mi murdos vin, cu vi komprenis?
    – Ko-omprenis, - respondis la verkisto, plenigis la pulmojn per aero kaj vigle ekkuris al sia hotelcambro.
    Konvinkiginte, ke lin neniu persekutas, li slosis la pordon kaj komencis finskribi la temon:
   Sed iun belan tagon revenis post oficvojago la edzino kaj cion konjektis. Komence si forskrapis de la botelo Natasa-n. Poste – sammaniere ankau Ira-n kaj Sveta-n. Kiam si ekokupigis pri Larisa, koro de Vladimir versigis per sango. Sed kion li povis fari? La lasta estis Katinjo.
    Fininte tiun neelteneblan torturon, la edzino forjetis la botelon en la rubujon.